ne bileyim, bir gün her şey düzelir mi acaba?

Şu Filyos'un suyu akıp gider ya hep, bizim hayatlar da öyle. Sabah işe, akşam eve. Çocuklar büyüyor, bir yandan seviniyorum, bir yandan içimi bir sıkıntı kaplıyor. Acaba onlar da bizim gibi mi koşturacak ömür boyu? Yoksa onlar için daha güzel, daha kolay bir şeyler olur mu? Bazen oturup düşünüyorum, belki...

Ne bileyim, 'her şey' dediğin ne? Belki zaten düzeldi de biz yeni sorunlar icat ettik; bünye alışık değil çünkü sorunsuzluğa. Ya da asıl düzelen, bizim 'bozuk' algımızdır; evrenin değil.

Belki de her şey bir anda düzelmiyor; ama insan bazen alışıyor, bazen güçleniyor. O da bir çeşit düzelme sayılır :)